آندريا براي تشويق مطالعهٴ آثار كلاسيك و معاصر كارهاي زيادي كرد. پترارك و مورخان و نويسندگان ونيزي از قبيل لورنتسو موناچي نخست وزير كانديا (1375 ـ 1429) و مارينو سانودو ايل جووينه (1466 ـ 1535) او را ستودهاند.
كتاب سفيد و كتاب آبي زير نظر آندريا در زمان فرمانروايياش تحرير شد. اولي حاوي تمامي موافقتنامههاي حكومت ونيز با ملل غربي است و دومي دربارهٴ ملل شرقي. اغلب اين اسناد مربوط به امور بازرگاني ونيز است، ولي تاريخ حقيقي اين روابط بازرگاني و سياسي را داندولو خود در دو كتاب نوشت.
كتاب مفصلتر و مهمتر به نام تاريخ در زمان فرمانروايي آندريا نوشته شده است. مقالات 1 ـ 3 آن گم شده است؛ مقالهٴ 4 با گزارشي از سان ماركو در آكويلا در سال 48 آغاز ميشود و به مرگ ياكوپو كنتاريني در سال 1280 پايان مييابد. اين كتاب شامل تاريخ جهان و همچنين تاريخ ونيز است. رافائينو كارستيني صداعظم ونيز، متوفا در سال 1390، ذيل آن را تا سال1388نوشت.
اين كتاب تاريخ بهترين مأخذ براي تاريخ سياسي و بازرگاني ونيز در زمان آندرياست. او مطالب زيادي از كتاب خود را از مآخذ پيشين گرفته است:
تاريخ ونيز جوواني شماس؛
تاريخ آلتينوم؛ تاريخ گرادو، تاريخ نوشتهٴ مارتينو دا كانال؛ كتاب اسرار ايمان صليبي مارينو سانودو و
آيينهٴ پولس.
تاريخ موسوم به مختصر كه تنها چند بخشي از آن چاپ شده، ارزش ناچيزي دارد، زيرا اغلب مطالب آن با تفصيل بيشتر و دقيقتر در كتاب تاريخ آمده است.
مـوسـاتـو
آلبرتينو موساتو1 (1261 ـ 1329). سياستمدار، مورخ، شاعر و از پيشگامان برجستهٴ انسانگرايي.
او در پاييز سال 1261 در نزديكي پادوا زاده شد، به تحصيل دستور زبان و حقوق پرداخت و مقارن سال 1282 در زادگاه خويش دفتردار بود. به عضويت شوراي شهر درآمد و غالباً براي مأموريتهاي سياسي به آلمان و شهرهاي ايتاليا فرستاده ميشد. در كريسمس سال 1315 در پادوا تاج افتخار شاعري دريافت كرد و اين نخستين بار بود كه از روزگار قديم به بعد اين رسم در ايتاليا تكرار ميشد.2 در سال 1325 به كوجا (در ساحل آدرياتيك، جنوب ونيز) تبعيد شد و در 31 مه 1329 در عين تنگدستي مرد.